Gisteren arriveerden Mathias en Goedele in Zanzibar, een ware familiereünie op het eiland!! Bart, Liselotte en de kids trokken er een dagje op uit en Mathias en Goedele gingen mee op boodschappen en verkenden het strand van Bububu, Fuji Beach.
Vandaag gingen we allen samen naar Matemwe, een dorpje in het Noordoosten van Zanzibar. We zagen de vrouwen aan het werk die zeewier plukken en genoten van een frisse duik in het zwembad na een lange strandwandeling! De zon was duidelijk van de partij, want ’s avonds keerden we allen roodverbrand terug naar de ViaVia…
Ondanks het feit dat Mathias nogal een ‘zindelijke’ eter is, heeft hij hier al serieus gesmuld: biefstuk, frietjes, calamares, bananenchips…
En zo dachten we tegen valavond rustig terug te keren naar Bububu. Dachten we… maar er is nog altijd de TRAFFIC POLICE. De traffic police zijn de leukerds die je dagelijks drie maal laten stoppen om je, ofwel te ondervragen over je huidige kennis van het Swahilli, of één of andere reden te zoeken om toch maar je geld te ontfutselen…
Vandaag werden we zoals gebruikelijk opnieuw gestopt en de officier had onmiddellijk goed nieuws voor ons: “Big offence!”. Ik dacht al één of andere Afrikaan te hebben aangereden… Nee, nog zwaardere feiten werden me aangesmeerd, namelijk het roken van een sigaret achter het stuur!? Ik stelde voor deze weg te gooien en voegde de daad bij het woord waarbij de officier zich haaste om deze op te rapen want dat was bewijsmateriaal. Niks aan te doen… morgen mocht ik naar de rechtbank gaan… of misschien konden we het in der minne regelen. De officier stelde voor 30.000 TSh te betalen. Ik, behoorlijk opgefokt, zei dat hij maximum 5000 Tsh (2,5 Euro) kon krijgen. Nu daar kon hij ook wel mee leven. Behoorlijk gefrustreerd (1ste maal dat ik smeergeld heb moeten betalen) konden we weer verder…
Dat dachten we toch… Tien minuten later werden we opnieuw gestopt door onze vrienden omwille van een grote inbreuk op het verkeersreglement, namelijk Warre die in een babystoel zit, naast me. Voor deze inbreuk ben ik al honderd maal moeten stoppen dus, dacht ik, hier praten we ons wel weer uit. Niks van, volgens de officier, inbreuk is inbreuk, morgen moet je (opnieuw) naar de rechtbank. Helaas voor deze brave agent had ik al een groot deel van mijn geduld verloren. Eerst trachtte ik hem nog op een vrij serene manier uit te leggen wat mijn opinie was, maar wanneer dit niet werkte en hij maar bleef doordrammen, verloor ik mijn kalmte. Ik sprong uit mijn busje al gooiend met de deuren, maakte nog eens kordaat mijn standpunt duidelijk. Uiteindelijk betaalde ik hem 10.000 TSh (5 Euro) en intimideerde nog wat onze vriend. Na dit alles was men klaarblijkelijk niet rouwig om mijn vertrek en kon ik zonder problemen gaan…
Terug in de Via Via gekomen vertelde ik het verhaal aan mijn personeel en deze beloofden plechtig me te komen opzoeken in de gevangenis, waarbij de kok zich nog engageerde om voor me te blijven koken wanneer ik opgesloten zou zitten.